من شهروندی هستم که کار تجسمی می کند واستراتژی تولید تجسمی و تحصیلاتم در این حوزه همواره مرا در نسبتی پررنگ با تعاریفی چون تاریخ هنر، هنر و هنرمند بودن قرار می دهد. من مجسمه سازی هستم که ساخت "مجسمه" تنها مدیوم و مسئله ی کار من نیست. در این باره می توان مدیوم های اصلی تاریخ هنر را نیز درذیل آن قرار داد. از آن جایی که جسمانیت هر ماده ای می تواند محتوا و زبان ویژه ی خود را تولید کند، پس الفبای زبان خود را در هر چیزی گاه اُبژه ها و گاه در فضای سیال و خالی میان آنها)که حتی اینگونه می توان مادیت سیال و نادیدنی بعضی مسائل را در فاصله ی میان آن چه دیدنی است رویت کرد( جستجو می کنم. من مجسمه سازی هستم که گاهی زباله دانی ها به عنوان منابع مواد اولیه کارهایم به حساب می آیند. دور ریخته ها، کنارگذاشته شده ها و منقضی یافتگان این ها همه مواد اولیه کار من می شوند و البته موضوع اصلی آن. گروه ها و افرادی که قدرت سوژگی آن ها در گذار تاریخی بنا به دلایل بسیار از جمله سیستم اقتصادی، وضع قوانین اجتماعی و ... از دست رفته است و حالا از کارافتاده، ناکارآمد، به دور افتاده و در حاشیه مانده اند و اینگونه مطابق با کارکردهای درونی یک سیستم اجتماعی موجودیتشان فراتر از یک ابژه نمی رود. من به جادوی تصویر و مدیوم معتقد هستم و همواره در طول فعالیت خود به دنبال تسخیر مفاهیم و موضوعات سیال )در روحیه ی اجتماعی که در آن زندگی می کنم( در بدن اشیاء و رویدادها هستم. البته عموما جسمانیت هر اُبژه ای پیش از این در جادوی گفتمان یک جامعه توسط مفاهیم و موضوعات غالب تسخیر شده است . از آنجایی که مشخصات امور خصوصی و عمومی به سختی تعین پذیر می شوند و مسائل خصوصی در سایه ی حوزه عمومی رقم میخورند و آنچه اهمییت می یابد روابط رفت و برگشتی این دو حوزه و تاثیر بی اندازه آنها در یکدیگر است، عموما موضوعات کار خود را از زندگی خصوصی و روزمره خود )که در ارتباط با حلقه ی اجتماعی حول من است(قرض می گیرم. یابهتر است بگویم برای من این تنها راهی است که بتوانم موضع فکری خود نسبت به امر خصوصی و امر عمومی و درهم رفتن این دو را توضیح دهم. "مالکیت" سومین مسئله ای است که در پی کار من با اُبژه ها و روابط میان فضای خصوصی و عمومی اهمیت پیدا می کند.موضوعی که همگی همواره گوشه چشمی به آن داریم.)ما همواره گوشه چشمی به مرزهایی داریم که ساحت امور مربوط و غیر مربوط به ما را تعیین می کنند؛ این که مسائل چقدر و تا کجا به ما مربوط می شوند، این که اشخاص حقیقی و حقوقی تا چه اندازه می توانند در سرگذشت مسائلی که حق قانونی شان در آنها اهمیت میابد، عاملیت داشته باشند.(

I am Nasrin Tork. I am a sculptor. I was born in Karaj/Iran in 1989 and I am currently  completing   my master in Fine arts at KASK in Gent/Belgium. I obtained my BA in fine Arts, Sculpture, in Art University of Tehran in 2015. Prior to that I had studied graphic design and meanwhile I was busy finding a truthful expression of myself through painting.


Impossible is not possible, but it is real. The depth of our lives is not held prisoner in some unreachable distance, but it lies in every detail of our everyday lives. For me, inseparable from the experience I’ve lived. In a sense, depth and reality could be considered equivalent. Reaching out for reality does not imply a breakthrough, or a transcendental exodus from the real world.  If applied properly, the most basic instruments can express the most complicated subjects. My works, rooted in my immediate perimeter, sometimes include handmade luxury artifacts, sometimes banal objects or even abject ones that are decontextualized from their normal matrix, and sometimes it contains what we digest in a daily routine, but in a setting of poetic (or romantic) expression. Their worldliness hardly ever neglects questioning the structures of this world.

I am a sculptor whose only medium or concern is not the construction of sculpture. A medium creates a language through its material function. Materials contain expression and meaning. Since the materiality of every material can generate its specific content and language, I seek my language in all things, sometimes objects and sometimes a flux or an empty space (insofar as one can contemplate the fluid and invisible materiality of some issues in the distance of what is supposed to be seen). I can point out the classic mediums of visual arts i.e. food and garbage. My dining knife is like my tool, be it on the dinner table or on my workshop’s table. The thrown away, or should I say the abandoned objects, the expired ones construct my materials and even my subject-matter or main idea. Groups and individuals who has lost their subjectivity to the transience of history and are now part of the disqualified and held in margins are hitherto a part of my project. According to the inherent functions of a social system, their existence never surpasses the state of an object, and objects are a sculptor’s issue. This is where the strategy of visual production is at stake; a citizen who is thoroughly involved in visual arts. I believe in the magic of images and the medium of art and have always struggled to capture concepts and fluid subjects (in the social attitude that we live in) within the corpse of things and events. Notwithstanding, I am aware that the corporality of every object is already occupied in the magical discourse of a society through dominant concepts and subjects.

I do not think that my work is strictly about art; in fact it is most of all about me, my existence within this life and beneath this skin. I am sometimes reenacting my own experiences. Since the characteristics of the personal and public has become more and more ambiguous, and our private affairs are conducted in the public sphere, what is crucial to me is the mutual relation of the two and their effective interaction, and as a general attitude, I start from my personal and everyday life (within the community that I live in). In a sense, this is my only way to comment or take a stand on the issue of the personal, the public , and their interplay. In this constellation “possession” is the counterpoint of connection; the third party that completes my work with objects and the relation of public and private space. One way or another, Possession is always in the background of our minds. We always keep the boundaries of what is relevant and what is irrelevant to us in perspective; how far an issue is related or unrelated to us, how deep can an individual’s agency penetrate when her legally recognized destiny is at stake.